Yaşadığımız hayatın kıyısından kopup gelen yaşantılar. Geride kalanlar, bitmeyen senfoniler, uyumsuz ilişkiler, bir yere ait olamamanın sancıları. Zorlayan yaşamla barışık olmak için uğraşan kahramanlar. Zamanı varoluşun tecrübesinde öğütmek. Kaçılan gerçeklerin farklı yüze evrildiğini görmek. Aslında o gerçeklerin hiçbir yere gitmediğini onaylayan, farklı bir boyuta geçtiğini vurgulayan şaşırtıcı sonlar. Gözlemlerle, çağrışımlarla, derin duyuşlarla örülmüş dünyaları aktaran dile hakim, açık ve dostane bir üslup👍🥰💙
İyi ki!
***
"Dehşetle beleren göz bebekleri büyüdükçe büyümüş, neredeyse yüzünün tamamını kaplamış. Gözlerini kırpsa onu hayata bağlayan ince çizginin üstünden düşüverecek sanki. İnsan hiç yaşamadığı bir hayatı kaybetmekten korkar mı?" (s.41)
"Ruhuma yerleşen kabul görme dürtüsü tek başınalığımı örtbas etmek için var gücüyle çalışmaya başlıyor. O zamandan beri canımı sıkan her şeyi katlanabilir sayıyor, hayatta bulamadığım ne varsa sabırda bulurum sanıyorum."(s.82)
"Kiminin hayatı, izleyenleri tatmin eden bir sonuca bağlanmıştı mükemmel bir roman gibi. Kimininki sebepsiz sonuçsuz kalmıştı, hayat gibi."(s.91)
.jpg)
