Yollarda öbeklenmiş büyük yığın yaprakların içinden
Süzülüyor bilinmezliğe bir ıssız yaprak
Sessizliğe gömülmüş sesini duyurmak ister gibi
Yapay bir göletin içinde sürüklenen kurumuş yapraklara bakıyor
Rüzgar ileriye doğru savuruyor onu
Başka bir aylak yaprağa ilişiyor kendiliğinden
Rüzgarın amansız gücüyle
Bu kızıl yaprağın romansı dansına gözlerini çeviriyor
Dalganıyor içinde bütün doğru bildikleri
Rüzgar durmadan yeni şarkılar yüklüyor zamana
Sakince kıpırdıyor kızıl, sarı, yeşil evsiz yapraklar
Bir sonbaharın açtığı bilinmez bir yolda kayboluyor hepsi




