4 yaş, sömestr etkinlikleri

Sömestr tatili yaklaşmakta. Evde aktivite yapmayı seven kızım için yapacaklarımızı listeledim. Belki size de bir fikir olur.

• Aynı sesle başlayan kelimeleri bulma oyunu
• Bir kağıda 5 rakamını çizerek dolaba asma
• Bildiğimiz taşıtların resmini çizme ve boyama
• Bir kağıda daire gibi geometrik cisimlerin şekillerini çizerek boyama
• Birlikte kek, kurabiye yapma
• Tam saatleri gösterme
• El çırparak isimlerimizi heceleme oyunu
• Kağıda 5 tane düğme yapıştırıp sayma
• Evimizde bulunan yeşil eşyaları sayma
• Klasik müzik eşliğinde resim yapma (parmak boya ya da sulu boya ile)
• Deney: Baloncuk yapalım, bir bardağa su ve deterjan koyup pipetle üfleyerek baloncuklar yapalım.
• Aile büyüklerimizi ziyaret etme
• Gazete/ dergi resimlerine bakarak hikaye uydurma
• Birlikte yap boz yapma
• Müzik eşliğinde birlikte dans etmek, şarkı söylemek
• Aile üyelerinin de katıldığı bir şarkı yarışması yapma
• Çeşitli varlıkları koklayarak kokuları hakkında konuşma
• Mevsim meyvelerinden oluşan bir meyve salatası yapma
• Ayakkabı bağlama çalışmaları yapma
• Evimizde ses çıkaran araçları bulma
• Masa düzenimizi çocuğumuzun oluşturmasını istemek
• Bir çocuk filmine gitmek
• Birlikte bir hikaye kitabı okuma
• Aynı sesle biten kelimeler oyunu oynama

Susma Durağında İnecek Var!..

"Madem şu çiğdemin bir fikri; şu serçenin özel eşyası; şu taşın yarına kalma kaygısı yok, bunların hiçbiri bende de olmasın… Diye çok düşündüm.

Hatta kendimce birtakım kararlar bile aldım.

Ama olmuyor. Bir yandan yazdıklarım vasıtasıyla fikir beyan ediyor, bir yandan olmadık şeylerin koleksiyonunu yapıyor, bir yandan da yarına daha fazla kalabilmek için tüm gücümle şiire abanıyorum.

Özlediğim veya heves ettiğim dünya ile içinde bulunduğum dünya arasında, kabul etmek gerekir ki, dünya kadar fark var.

Doğrudur, bir otun bile iddiası vardır. Fakat bunu asla dile getirmez.

Doğrudur, havaya attığımız taş bile tekrara düşmez. Bir kar tanesi bile kendini tekrar etmez.

Ama biz ederiz.

Çocukluğumun sokağında, küçükler suyun, yetişkinler ekmeğin, büyükler de ölümün sözünden hiç çıkmazdı.

Bir de ‘ciddiyet’in sözü tutulurdu.

Çocukluğumun sokağında, insan olmanın ilk şartı, temiz olmaktı. Temiz olmayan, bozuk demekti. Evi dağıtıp kirlettiğimiz vakit, annemiz, “evi bozmayın” diye seslenirdi. Kirletmeyin değil, bozmayın…

O zamanlar, dünya hatır üzerine kuruluydu. Sadece annemizin ve babamızın değil; ağaçların, çiçeklerin, kuşların, suların da üzerimizde hatırı vardı. Ve bu hatır, her daim gözetilirdi.

Yine, başkalarına haksızlık yapılarak hak aranmazdı.

İnsanımız akli dengesini, ülkemiz ise adli dengesini henüz kaybetmemişti.

Devlet, “Lütfen kasaya doğru ilerleyiniz” demezdi.

Sonra devir değişti. Çok hızlı değişti hem de…

“Para benim için ikinci planda” diyenler gitti, yerine hesap makinesine benzeyen insanlar geldi.

İnci Enginün Hanım, “Nakit paranın önem kazanması, emek ve gayreti yenmiştir” diye yazmıştı. Yenilen sadece bunlar değildi tabii.

Kaç zamandır, “Ölümün hiç dostu yok, benim niye olsun” diye düşünüyorum. Daha doğrusu, düşünmeden edemiyorum.

Modern zamanlar, uzakları yakın kıldı.

Buna karşılık, en yakınımızdaki şeylerin uzağına düştük.

Sadece şu veya bu gıdanın değil, artık insan ilişkilerinin bile raf ömrü oldu. Her insanın son kullanma tarihi var. Çünkü insanlara insan olarak değil de, imkân olarak bakılıyor.

Şurada veya burada, bir avuç insan olarak, siyah beyaz bir gazete sayfasında yayınlanmış kırmızı güller gibiyiz.

Kırmızı olmasına kırmızıyız. Veya pembe. Fakat gazeteyi eline alıp bakanlar, haklı olarak, bunu görmüyor, bilmiyor.

Bir anlamda, herkesin rengi kendine gibi bir durum ortaya çıkıyor.

Bundan dolayı olsa gerek, yazdıklarımız bir yere değmiyor, bir şeyi harekete geçirmiyor. Maalesef bu böyle…

Müzikte, “susma durağı” diye bir şey var.

Oraya gitmeye ne dersiniz?"

                                                                                              İbrahim Tenekeci

İnsan yasası

MADDE I
Bu yasaya göre
önemli olan gerçektir bundan böyle
önemli olan yaşamdır
el ele verip
gerçek yaşam için çalışılacaktır.

MADDE II
Bu yasaya göre, iş günlerinin
bulutlu Salıların bile
bir Pazar sabahı olmaya hakları vardır.

MADDE III
Bu yasaya göre
günebakanlar olacaktır her pencerede
günebakanlara da tanınmıştır
gölgede açma hakkı;
pencereler bütün gün açık tutulacaktır
umudun boy attığı yeşilliğe.

MADDE IV
Bu yasaya göre
insan, insana kuşku duymayacaktır.
İnsan, insana güvenecektir artık
rüzgâra güvenen ağaç gibi,
havaya güvenen rüzgâr gibi,
göğün mavi tarlasına güvenen hava gibi.

PARAGRAF I
İnsan, insana güvenecektir
çocuğa güvenen çocuk gibi.

MADDE V
Bu yasaya göre, kurtulmuştur insanlar
yalanların boyunduruğundan.
Kimse kuşanmak zorunda değildir artık
sessizliğin zırhını,
sözcüklerin silahını.
Sofradaki insana
tatlıdan önce gerçek verilecektir.

MADDE VI
Bu yasaya göre
gerçekleşecektir peygamberin düşü:
kurt, kuzuyla otlayacaktır
ne tad alırlarsa yediklerinden
aynı tadı alacaklardır yine.

MADDE VII
Bu yasaya göre
doğruluk ve aydınlık hüküm sürecek
ve insanların içinde dalgalanan
cömert bir bayrak olacaktır mutluluk.

MADDE VIII
Bu yasaya göre, en büyük acı
bitkide çiçek mucizesi yaratan şeyin
su olduğunu bilip de
sevgi verememek olmuştur ve olacaktır
sevgi arayan kimseye.

MADDE IX
Bu yasaya göre
alınteri taşıyacaktır ekmek.
Ama her şeyin üstünde, her şeyden önce
sevginin ılık tadını taşıyacaktır.


MADDE X
Bu yasaya göre, herkes
ne zaman dilerse giyebilecektir
bayram giysilerini.

MADDE XI
Bu yasaya göre
seven hayvan, insan
güzeldir,
seher yıldızından bile güzeldir.

MADDE XII
Bu yasaya göre
buyruk yoktur artık, yasak yoktur.
Her şeye izin verilmiştir,
gergedanlarla bile oynayabilir insan
ve ikindi üstü yürüyüş yapabilir
elinde kocaman bir begonyayla.

PARAGRAF II
Bir tek şey yasaklanmıştır:
sevip de sevgi duyamamak.

MADDE XIII
Bu yasaya göre, artık
satın alamayacaktır kimse
doğacak güneşleri.
Korkunun sandığından çıkarılacak
ve bir dostluk kılıcı olacaktır para,
gelecek günleri kutlama hakkını,
şarkı söyleme hakkını savunacaktır.

SON MADDE
Bu yasaya göre
yasaklanmıştır özgürlük sözcüğünü kullanmak,
ağzın aldatıcı pisliğinden
ve sözlüklerden kaldırılacaktır.
Bu yasanın yürürlüğe girmesiyle birlikte
diri ve saydam bir şey olacaktır özgürlük
ateş gibi, ırmak gibi,
bir buğday tanesi gibi,
ve insan yüreğine yerleşecektir.

Thiago de mello

çev:Ülkü tamer

La Jetée, 1962

" Bir kez daha Orly' deki ana iskelede; fazla kalamadığı, bu sıcacık, savaş öncesi pazar gününün ortasında. kafasını karıştırsa da, uçakları izleyen kendi çocukluğunun da buralarda olması gerekiyordu. ama o, her şeyden önce iskelenin ucundaki kadını aramaya koyuldu. ona doğru koştu. ama yeraltı kampından beri kendisini takip eden adamı fark ettiğinde zamandan kaçmanın mümkün olmadığını anladı. aklından hiç çıkmayan, çocukken kendisine izleme fırsatı bahşedilen o sahne ise, kendi ölüm anıydı. "

1962 yılı, Fransız yapımı, 28 dakikalık, siyah beyaz bir bilim kurgu filmi. Zamanda yolculuk üzerine. Başında "bu film çocukluk dönemine ait bir görüntüden çok etkilenmiş bir adamın öyküsüdür" yazar. Zaman-mekan, geçmiş-gelecek kavramlarını ustaca kullanan, görsel açıdan her karesi ayrı bir inceliğe sahip "bir Chris Marker fotoromanı". Son kısım, çok etkileyici, izleyin derim.

Şarkı

Bu kadını dinliyorum sıklıkla. Bir de şefkat özlenir mi, özlüyorum işte.. Psikolojide buna ne derseler desinler günlük, umrumda değil..
Azalmaya başlayan saçlarımı okşasın annem, sonra geceleyin yıldızsız gökyüzüne baktığımda içimden yarın hava güzel olmayacak galiba dediğimde, annem tuttuğu yıldızlarından diktiği pikeyi üstüme örtsün istiyorum. Güzel rüyalara dalmak istiyorum ona sarılarak. Çok içerleniyorum bağzı şeylere, çok üzülüyorum çocuklar..

"Bindiğim bütün taksiler beni anneme götürsün.."
Didem Madak

Mürekkep damlası

Troya atı:
Her sahte at bir kez ele geçirir kenti ve unutma, hangi kentte doğmuş olursan ol, seni kim olduğunu bile bile içeri alana boşu boşuna içini boşaltma. Tarih, gün gelir, yazılmadığı gibi de yazılır çünkü (Bir bakarsın, gene surların dışındasın, kent sandığın vahaymış!) Havasız bırakıp boğamadığın içindekiler bile terk eder seni.
Ağaçtın, bir düş atı oldun. Şimdi yalnızca tahtasın. “Bir başka kent yok” senin için artık, bir başka vaha yok..
                                                                                                Fakir İdris, Dış Kanama
Derin bir uçuruma doğru gidiyordum; önce hayatımdaki tatlar sonra anlamlar azalmaya başlamış, beni derinliklere doğru çeken hüzün ruhumu paramparça etmişti. Bütün isteklerimden susarak, ağlayarak vazgeçmiştim. Küçücük gerçeklerle yüzleşemeyip kocaman yalanlar uydurup onlara sığınıyordum.
                                                               Derviş Şentekin, Beş parasızdım ve kadın çok güzeldi
Eğer ille de bir şeyleri seveceksek, yetişkinlere kıyasla çocukları sevmek daha az risklidir, hiç olmazsa ileride bizler kadar katır kutur olmayacaklarını ümit etmek gibi bir özrümüz vardır. Bilmiyoruzdur.
                                                                     Louis Ferdinand Celine, Gecenin sonuna yolculuk

Yalnızlık dünyayı doldurmuş. Sevmek, bir insanı sevmekle başlar her şey. Burada her şey bir insanı sevmekle bitiyor.
                                                    Sait Faik Abasıyanık, Alemdağ'da var bir yılan

Kafanın derdine de derman bulamaz mısın?
İçimize kök salmış bu kara düşünceyi
söküp atamaz mısın aklımızdan?
Beynimize işlenmiş kuşkuları silemez misin?
Her şeyi unutturan tatlı bir ilaç verip bize,
atamaz mısın göğsümüzü daraltan zehri,
Yüreğimize çöken o baskıyı içimizden?
                                                                     William Shakespeare, Macbeth
Anılar gitgide uzaklaşıyor, bu kaçınılmaz. Ve ben de daha şimdiden birçok şeyi unuttum. Olayları anımsamak için şu satırları yazarken bile, zaman zaman paniğe kapıldığım oluyor. Çünkü birdenbire “belki de en önemlisi” unuttuğumu anlıyorum. Kendime soruyorum, acaba bedenimin içinde karanlık bir yer mi var diye, uzak bir bölge, en önemli anılarımın üst üste yığılıp balçığa dönüştüğü bir yer.
                                                                                Haruki Murakami, İmkansızın şarkısı

Neden yazarlığı seçtiğime şaşırıyorum baştan beri. Dil konusunda aşırı titizlenen, ürün verirken bitkin düşen, hatta sancı çeken biri neden yazarlığı seçsin.
Belki de varolduğumu kanıtlamak için yazıyorum. Belki edebiyatı bir miras, bir süreklilik diye düşündüğümden yazıdan kopamıyorum. Belki bir anlığına da olsa bir dünya kurma ve onu istediğim gibi işleme özgürlüğünden vazgeçemiyorum. Bütün bunlar bir yana, yazmadan edemediğim için yazıyorum. 
                                                                                         Tomris Uyar, Kitapla direniş
Huzur, sessizce sevmek olabilirdi. Ama insan işte! Bir bilinci var ve konuşması gerekiyor. Sevmek, böylece cehenneme dönüşüyor.

Albert Camus, Defterler

Mutluluğu hep taze tut..

Müzik

- Söyle güzel kız, damın üstünde ne yapıyordun?
-Rüzgâra baktım. Nereden esiyor diye.
-Rüzgâra mı baktın? Sana ne rüzgârdan?
-Çünkü rüzgâr nereden eserse mutluluk da oradan gelir,
-Ya demek öyle? Şarkınla mutluluğu mu çağırdın?
-Şarkı söylenen yere mutluluk kendiliğinden gelir.
-Ya mutluluk yerine mutsuzluğun en acısı gelirse?
-Ne yapalım? Mutluluğu bulamayan ötekine razı olmalı. Mutlulukla mutsuzluğun arası bir adım.
                                                                                                          Mihail Lermontov
I.

Bilmem birden kayıtsız kaldım. Öyle, kendiliğinden, şimdilerin deyimiyle spontane.. Hani baş aşağı sarkıtırsın ya bir nesneyi üstündeki bütün tozları savurursun aşağı doğru.. Öyle yaptım, yeni bir yılda çuvallamamak için; her şeyden kalan kırıntıları savurdum eski yılın koca çuvalına.. Gönderdim öylece, biraz hasbelkader biraz kasıtlı işte..

Kırıntısız, anısız çıkmak gerekti yeni anlara.. Hep diyordu ya Nilgün Marmara unutuş, bir kaynak olmalı yeniyi ana yaymak için. Bir kaynaktan öteye gitmemeliydi yaşanmışlık külleri..

II.

Geçen gün kızımla masada yemek yiyorduk, yemekte sürekli kalkıp başka bir şeylerle ilgileniyordu, ona yemek yerken sadece yemek yemeye odaklanmasını söyledim. Piaget' e göre somut işlem dönemindeki bir çocuğa bu söylediklerim hiç bir şey ifade etmiyordu, biliyordum. Kendimce somutlamaya çalıştım Karp'ın yollarını takip ederek, onun dilinde.
Sonra kendimi düşündüm, aynı anda bir çok işi yapmaya çalışan anneliğime baktım. Evde sürekli bir koşuşturma, okulda bir koşuşturma hep bir şeyleri yetiştirme telaşı ve ardından bitap düşen bir beden belirdi gözümde. Kızıma söylediğimi ne kadar yapabiliyordum?

İnsan bir iş yaparken sadece ona yoğunlaştığında başarılı oluyordu ve onun mutluluğunu tüm duyuları ile hissedebiliyordu. Çevremizde bitmeyen, tepkimizi bekleyen çok uyarıcı var ve yapmamız gereken birçok yükümlülük. Ve bunları mükemmel bir şekilde icra etme dürtüsü insanı çok yıpratabiliyor. O nedenle bir iş yaparken sadece onu düşünmeyi, hepsini bir sıra dahilinde gerçekleştirme konusunda biraz daha dikkatli olmayı salık verdim kendime.

III.

Hayatta aslolan inanmak, o anki yaşayışa, oluşa odaklanmak, başka bir şey düşünmemek ve geçmişten iyi çıkarımlarla arınmak, yenilenmek...
Her yapılan işin ardından ortaya konulan ürünle -küçücük bir şey de olsa bu- mutlu olmak ve  kendi varlığını kutlamak.
Hep sevgiyle, şirinlikle yaklaşmak kendine ve yaşama ve yaratılan her şeye..