30 Temmuz 2015 Perşembe

geçmiş izleri


Bir samyeli esiyor uzaklardan.. Bir zamanlar küçük, duvar boyaları dökülmüş bir binada okuyan, sırt çantasında büyük hayallerin sözcüklerini biriktiren o kız yürüyor ağır aksak adımlarla.. Diline dolanmış özgürlük şarkılarını mırıldanıyor.. O zamanlar kıyısında köşesinde arkadaşlarıyla gezdiği patika yolların üzerine dikilmiş yeni binaların içine şimdi şaşkınlıkla bakıyor.. Yapay göletlerin üzerinde gidip gelen bulanıklaşan insan çehrelerini anımsamaya çalışıyor.. Serin bir çardak altında dinliyor doğanın sesini.. Bir zamanlar yaşanmış ama şimdi adı geçmişte gizlenmiş kurumuş çiçek kokularında kalan masum hislerini arıyor.. Yıllar sonra okuduğu üniversitenin arnavut kaldırımlı yollarında yüksek topuklarla yürürken, geçmişe yolculuğun kanatlarında en yakınındaki çiçekle söyleşen kelebeğin gördüklerine göz oluyor.. Yaşlarla dolan mısraları saklıyor küçük not defterinde.. Asla kimseye anlatamayacağı iç çekişlerini.. 

Çocukluğundaki eskimiş bisiklet bodrumdaki eşyaların arasında bile yok.. Sadece kenarları aşınmış, sözleri bitmiş fotoğraf albümleri kalakalmış gri çekmecelerde.. Yağmurlar dinmiş, gözlerine perdeler inmiş.. Zaman geçmiş, aşina olduğu yüzler yaşlanmış, yeni yollar açılmış ancak yakınındaki insanlar hala kumpaslı yollardan yürüyerek gelmeyi seçmişler hep.. Yalnızlık ayaklanmış sadece o gölge olmuş rüyalarına.. Düşlediği renkler ayrıklığında tükenmiş takvim yaprakları.. Nar çiçekleri açarken izin vermemişler çiçek kokularına her yanda sinsi bir ölüm kokusu varmış.. Çiçek kokulu günler masal, dünya yozluk yuvasıymış.. 

Günebakan bile artık unutmuş yüzünü güneşe dönmeyi.. 
Bundan sonra hangi masumiyeti yazabilirmiş ki o kız? 
Sahi kalmış mı öyle bir şey?

16 yorum:

  1. samyeli eşliğinde kurulan düşler ne kadar uzakta şimdi belki bir o kadar da yakın...
    ne güzel bir yazı olmuş mavim her cümlesinde ayrı bir gizem var yine kalemine sağlık :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. biraz uzak biraz yakın, az gerçek az hayal..
      teşekkür ederim güzel kuşum :))

      Sil
  2. Yanıtlar
    1. üniversitemi ziyarete gittim hüzünlendim biraz :)

      Sil
    2. Aaa tuhaf bir his olmalı :))

      Sil
    3. evet bir garip oldum bende :)

      Sil
  3. Ellerini bulutlara uzatmış küçük kız
    Karıncanın ninnisini mırıldanan toprak ananın bağrında
    Bir kırmızı gül büyürken kalbinde

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. ne güzel dizelerin yine bayıldımm :)

      Sil
  4. Okulumun önünden geçerken ben de böyle duygu fırtınasına yakalanıyorum. İçimi acıtan koskocaman bir hüzün oturuyor yüreğime.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. o günlerdeki güzel duygularını arıyor insan..

      Sil
  5. en azından hüznü kalmış geriye
    onu dahi yitiren öyle çok ki

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. hüznü kaldı geride derler ya öyle oldu..
      ne yazık ki öyle çok duyarsız bir topluma dönüştük mavim..

      Sil
  6. ovv ağır oldu bu
    zaman çok iyi düzüyor insan ırkını

    YanıtlaSil
  7. yeni yazılar bekliyoruzzz :)

    YanıtlaSil

 
Copyright © 2010-2014. maviye iz süren - Konular · Yorumlar
Düzenleme: Ferhat Bayram