24 Mart 2015 Salı

suya dokun


"Sular da sızlar mı?
Öyleyse, suyun sızısını dindirecek su var mıdır?
Islanmayı özlediği zamanlar yok mudur yağmurun?
Yağmuru sevindiren bir yağmur var mı?
Taşlar da kalpleşir mi?
Kalplerin taşlaşması gibi, taşların da taş olmaktan bıkıp yumuşamaya meylettiği zamanlar yok mudur?
Yollar da özler mi? Yolun da alıp başını gidesi gelmez mi?
Ateş de yanmayı arzulamaz mı? Ateşi de yakıp kavuran bir ateş olamaz mı?
Güneş de bekler mi gün doğumunu? Bir akşam üstü güneş de seyretmeyi dilemez mi gün batımını?
Ayrılık bıkmadı mı onca sevgili arasında durup beklemekten?
Ayrılık da ayırmaktan usanmaz mı; yok mudur kavuşmak dilediği?
Aşk da aşık olamaz mı? Bunca zamandır örselenmekten, anlaşılmamaktan şikayetçi değil midir?
Herkesin dilinde olup da, kimseye yâr olmamak aşka da ah ettirmiyor mudur?
Şarkıların da sevdiği bir şarkı yok mudur?
Onlar da ara sıra durup dinlemek istemez mi acıların ve neşelerin nağmelerini?
Toprak da bir gün toprağa uzanmayı arzulamaz mı? Ona da topraktan bir mezar bulunamaz mı?
Gündelik hayatta her şey pürüzsüzce akıyor gibi gelir bize.
Taş katıdır. Ateş yakar. Sular serindir. Yol yolcuyu bekler.
Böyle bildik, çünkü, böyle bulduk. Şaşırmaya gerek yok. Mecnun olmaya mahal yok. Her şey olduğu yerde kalsın. Yeni sorularla yeni kaygılar doğurmanın lüzumu yok. Aklına de ki, Otur oturduğun yerde! Kalbine tembihle ki, Dur durduğun yerde!
İnsan olduğundan fazlasıdır her zaman. İnsan, her an olabileceğinden daha azıyla vardır.
İnsan böyle iken, sular böyle değildir meselâ.
Sular sızılara deva olurken, kendi sızılarından habersiz olabilir.
Suların da sızlayıp sızlamadığını dert edinmek insana düşer.
Yağmur her şeyi nezaketle ıslatırken, bir yağmurda ıslanmanın hasretine kör kalmış olabilir?
Yağmurun da ıslanmaya aç olabileceği bir tek insanın hatırına gelir.
Taşlar hep katı dururken, kalplerin katılaşmasından habersiz kalabilir.
Taşların da katılıktan usanabileceği ancak insanın aklına düşebilir.
Aşk nicelerini ah ettirirken, ah etmemiş olabilir.
Aşkın ah edebileceği ihtimali sadece insanın kalbinde yer bulabilir.
Öyleyse, bir kez daha bakmalı değil miyiz kendimize?
Şu andaki varlığımız bizi biz etmeye yetiyor mu sence?
Olduğumuzdan fazlası olmaya niyetli değil miyiz?
Yetiyor muyuz kendimizi kendimiz eylemeye?
Ayaklarımız varıyor mu fıtratımızın zirvelerine?
Elimiz yetişebilir mi kalbimizin derinliklerine?
Ne kadar âşinayız varlığımızın gizli köşelerine?
Uzanabiliyor muyuz ruhumuzun labirentlerine?
Dokunabiliyor muyuz hatıralarımızın kuytu köşelerine?
Koparabiliyor muyuz duygularımızın acı tatlı meyvelerini?
Ne kadar sarkabiliyoruz lâtifelerimizin derin kuyularına?
Kimiz biz? Neyiz? Neredeyiz?
Kim bilir; belki de kendimizi kendimizden ayıran bir dağız. Ferhad olup Şirin olan yanımızı arıyoruz. Dağın öbür tarafında bırakıyoruz kendimizi; hep bu yamaçta kalıp kazıyoruz kazıyoruz.
Kim bilir, belki de kendi kendimizi kesen bir bıçağız. İsmail olup kendimizi kurban ediyoruz; hep eksiltiyoruz kendimizi, hep kesiyoruz kendimizden.
Kim bilir kendimizi kendimize haram eyleyen bir günahız. Züleyha olup Yusuf olan yanımızı kandırıyoruz, Yusuf olan kalbimizi zindana sürüyoruz.
Kim bilir; kendimizi kendimizden ayıran bir çölüz. Mecnun olup Leylâ olan yanımızı yalnız yapayalnız bırakıyoruz. Kim bilir kendi kendimizi ağlatan kocaman bir yarayız. Kerem olup aslımızı arıyoruz; bulamıyoruz.
Suların sızısından habersiz yaşıyoruz. Suların sızılarını bile fark edebilecekken, kendi sızılarımıza körleşiyoruz. Kendimizi de fark etmez hale geliyoruz. Kendimizi kendimizde yitiriyoruz. Kendi ellerimizi kendi ellerimizden çekiyoruz.
Göz göze gelemiyoruz kendimizle. Yüzleşemiyoruz.
Kendi kendimizi sokağa atıyoruz.
Kendimizi kendimizden sürgün ediyoruz.
Kendimize kendimizi çok görüyoruz.
Oysa insan olduğundan fazlasıdır her zaman.
Ama bilmiyoruz. Ama bilmediğimizi de bilmiyoruz.
Sızısız yaşıyoruz. Issız yaşıyoruz."


Senai Demirci

16 yorum:

  1. Hep bir yanımız bir yanımıza ihanet ediyor.

    Günaydın Mavi'cim

    YanıtlaSil
  2. sevgili mavi ezra pound'dan beri gericiler de faşisrler de şairden sayılıyor bu şirin masmavi dünyada, ki ülkemizde de seçimleri padişahlar kazanıyor.şiir bu değil derim gene de:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. :))
      ama bu şiir değil ki, öyle bir paylaşım, ne biliyim genellemeye bazılarını dahil etmemek gerekiyor :)

      Sil
    2. sen öyle mavisin öyle mavisin ki birde gülsen yandık gittik hani, yeni yayınlar yeni kitaplar yeni günler yenilikler gerek kalplerimize haklısın.

      her şey gönlünce olsun mavi, avşar timuçin şiirlerinde boğulasın emi:)

      Sil
    3. yenilik güzeldir :)

      senin dee, aa onu çok severim bir zamanlar agora dergisi vardı, sıkça okurdum orda :)

      Sil
  3. "Göz göze gelemiyoruz kendimizle. Yüzleşemiyoruz." Keşke yüzleşebilseydik; Toplumda daha az ayıp, daha az utanç, daha az şiddet, daha az pişmanlık olurdu belki...

    YanıtlaSil
  4. Göz göze gelemiyoruz kendimizle. Yüzleşemiyoruz.
    Kendi kendimizi sokağa atıyoruz.
    Kendimizi kendimizden sürgün ediyoruz.
    Kendimize kendimizi çok görüyoruz.
    Oysa insan olduğundan fazlasıdır her zaman.
    Ama bilmiyoruz. Ama bilmediğimizi de bilmiyoruz.
    Sızısız yaşıyoruz. Issız yaşıyoruz.

    Finali mükemmel yapmış.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. kendi kendimize kendimizi çok görmeyelim..

      Sil
  5. Ne kadar yerinde bir paylaşım..
    umarım hep tastamam yaşabilirsin canım sen..

    YanıtlaSil
  6. Bilmem hatırlar mısın beni ama ben şu beni dinlendiren, düşündüren hüzünlü bir o kadar da güzel paylaşımlarını özlemişim! :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. burcucuummm nasıl unuturum senii sen benim ilk göz ağrılarımdansınn ne iyi yaptın geldinn :))
      ben de seni çok özledim :)

      Sil
  7. Yazı ayrı, fotoğraf ayrı güzel. Yazıyı okurken bu manzaranın içinde olup Soley dinleyerek tekrar okumak isteği uyandı ben de.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. ben de çok severim onu, teşekkür ederim :)

      Sil

 
Copyright © 2010-2014. maviye iz süren - Konular · Yorumlar
Düzenleme: Ferhat Bayram