24 Ocak 2014 Cuma

Savaşma..


Çimenler üzerine dökülmüş yağmur taneleri bekler güneşi, göğe yeniden karışmak için. Yeşil yapraklarını dökmüş akasyalar bekler baharı, yeniden yeşillenip açmak için.
Sağ tarafındaki zinciri kopmuş salıncakla, boşaltılmış havuzu ile bekler park çocukları, onların oyunları ile hareketlenmek, renklenmek için.

İnsan da bekler, karanlığına sızan küçük bir ışık hüzmesinin tüm kırıklıklarına deva olmasını.. Beklerken, savunmasızca kaybolur yanlış mecraların sonu gelmez bağımlılıklarında.. Oysa bilmez deva kendi içinde, kendi algılayışında ve içinde yaktığı ışığındadır.. Oysa bilmez deva kutsal kitabın harflerinde, onu her düşüşünde kaldıran büyük gücün sonsuz merhametindedir..

Tabiat ana üzerindeki tüm canlıları bekledikleri için ödüllendirmiştir. Kutlu kılmıştır onların oluşumlarını. Ve insanı da ödüllendirmiştir, tüm nankörlüğüne rağmen. Onun topraklarına kasıtlı, savaşarak insan ölüleri katmasına rağmen. İnsanın her toprağı kazışında, attığı her tohumda bire bin vermiştir. Verdikleri ile sofrasını, dünyasını donatmıştır onun.

Yanı başında insanlar ölürken, oradaki insanlar kedi, köpek eti yerken; o sofrasında çeşit çeşit yemeği, olanağı hor görmeye devam etmiştir. Sonra sokakta açlıktan yüzü ufalmış mülteci anneye üç beş kuruş vermiş, vicdan sesini bastırmıştır. Ancak vicdan sesini bastırmakla bitmiyordu savaş ve çocuklar ve anneler ve yaşlılar orada ölmeye devam ediyordu.. Bu acı manzara karşısında dünyanın büyük göstericileri barış için hiçbir şey yapmıyordu..

Madde dünyasında katılaşmış insanlar, katılaşmış eylemler, katılaşmış yüzler.. Onların göğü ışıltılı gibi gözüken kör bir gece, toprağı hasta, çorak ve vahşi.. Elbet bunların da göremedikleri, bekledikleri bir dönüşüm vardı. O dönüşüm insanın yıktığı kadar, kırdığı kadar ve ezdiği kadar olacaktı..

Bir şey olsun, bir mucize olsun bir an önce savaş bitsin..
Çocuklar daha fazla ölmesin..



İki tip trajedi vardır. 
Biri Shakespeare, diğeri Çehov trajedisi. 
Shakespeare trajedilerinde perde kapanırken sahnede bir dizi ceset ve kan gölü kalır. 
Çehov trajedilerinde ise herkes sağdır, ama hayatta kalmanın faturası ağır olmuş, sağ kalanlar büyük tavizler vermiştir. 
Yaşamaktadırlar, ama herkes mutsuz, kalpler kırıktır ..
Diyor… Amos Oz

8 yorum:

  1. hiç ölmeyecekmiş gibi hayata bağlandığımız için çıkıyor bu savaşlar..
    ölümü hatırlamak gerek bazen..

    YanıtlaSil
  2. Ne yazık ki bu dünayada zalimin zulmü bitmiyor biri bitse diğeri başlıyor
    aciz insanlığın elinden dua etmkten başka bişey gelmiyor :(

    YanıtlaSil
  3. Bence de savaşlar dursun, çocuklar ölmesin!! Annesiz babasız kalmasınlar!!

    YanıtlaSil

 
Copyright © 2010-2014. maviye iz süren - Konular · Yorumlar
Düzenleme: Ferhat Bayram